I'll be back (maybe)...

Gaia!

Toegegeven, ik had er aanvankelijk niet zo heel veel zin in, maar het was een erg leuke dag in een bijzonder aangenaam en rustig dierenpark. Het Gaiapark in Kerkrade is eigenlijk een stuk mooier en aangenamer dan Planckendael. Hartje zomer, midden in de vakantie en het was er rustig toeven tussen de prachtige dieren. In het doodshoofdaapjesbos wandel je tussen tientallen schattige beestjes, en ook de stokstaartjes zitten op aaiafstand (niet doen! ze bijten!). Een aanrader (alleen opletten voor de vele rolstoelen die constant voorbij sjezen).

Throwing the Bird...

Altijd al getwijfeld: shrink of valkenier. Het is uiteindelijk shrink geworden, maar die vogels die blijven me toch boeien. Het moet een heerlijk gevoel zijn in de vroege ochtend in het veld te wandelen met een prachtige vogel, hem op te gooien en mijlenhoog te zien vliegen om 'm dan terug te roepen en 'm te voelen landen, met stevige klauwen, op je arm.
gaiapark kerkrade roofvogeldemonstratie arend

Freida Freida!

Al een hele tijd niet meer geblogd. Op een of andee manier geen zin meer, of misschien nix dat de moeite waard was? Gisteren echter 'Slumdog Millionaire' gezien, een prachtprent van Danny Boyle die ook tekende voor het meesterlijke Trainspotting. En mensen, wat een prachtige vrouw, die Freida Pinto! Een blogje waard!

p

Bach in Lucca

Het was al avond toen we plots de klanken van Bach's eerste cellosuite hoorden. Een man speelde virtuoos de prachtige muziek in een kader dat er speciaal voor ontworpen leek; een plein in Lucca. Een klein meisje zat gebiologeerd te kijken. Ik hoefde maar aan te leggen en op het knopje te duwen.

Voor de Grote Honger

Ik kan jullie wel een goed restaurantje aanraden, had de baas van Al Foionco gezegd, en hij had gebeld om een tafeltje voor vijf vrij te houden. Het was een plek in de bergen, die bij mooi weer een zicht tot aan de zee bood. Er waren geen buitenlanders, alleen Italianen, in alle maten en kleuren. Het eethuis was zoals alleen echte Italiaanse eethuizen zijn: te groot, luidruchtig, rood tafellinnen waarop een papieren beschermlaken, gele muren, TL-licht aan de muur, een paar frigo’s gevuld met spuit en plat, een poster van de film ‘Casablanca’ bijna tegen het plafond, een oude klok die het niet meer doet, een twintigtal houten tafeltjes, en evenveel plastic tuintafeltjes; zo’n plaats waar je ‘thuis’ met grote honger binnenstapt om je dan zo snel als mogelijk met een smoes terug naar buiten te manouvreren, zonder je honger gestild te hebben. In Italië eet je het best in dat soort gelegenheden. Voor het vaste bedrag van 16 euro aten we olijven, tomatenslaatje, ‘gefrituurde pasta’ (overheerlijk), salami, hesp en ‘coppa’ als antipasta, tortellini en penne all’ arabbiata als ‘primi piatti’, gefituurde kip en konijn (wat eerlijkheidshalve wel enigszins tegenviel) en kip ‘al mattone’ (wat zoiets betekent als plat onder een steen gebakken) als ‘secundi’, en de obligate tiramisu na. Wijn werd in karaffen van een liter aangebracht, en koffie en wat sterke dranken zaten ook in de prijs begrepen, maar gezien we de kronkelige bergrit naar onze slaapplaats nog zonder ongevallen wilden rijden, hebben we daarvoor bedankt.

Sweet & Sticky!

Het is al gezegd, er is al over geschreven: mevrouw Madonna heeft de verwachtingen niet ingelost, afgelopen weekend op Werchter. zelfs niet terwijl die verwachting niet eens hoog gespannen waren. Ik was enkel uit op een fijne avond met vrienden, en dat is het ook geworden, maar niet zo veel meer dan dat. Het enige indrukwekkende was de kwaliteit van de beeldschermen en het beeldmateriaal dat gedurende de twee uur durende playbackshow de wei op werd gespuid. Eén langgerekte videoclip, briljant gemaakt, met de Madonna-met-de-pezige-biceps-en-de-strakke-kont af en toe als figurant over het podium springend. Ik zei het eerder, veel te veel 'sweet & sticky', en veel te weinig muziek. Ander en beter!

In the name of the Father *****

Nog es naar 'In the name of the father' (Jim Sheridan, 1993), met een paar van mijn favoriete acteurs, Daniel Day Lewis en Emma Thompson, gekeken. Toch één van de allerbeste films ooit vertoond, waarvan ik vond dat de kids 'm ook es moesten zien. Ik had stellig de indruk dat hun spiegelneuronen erg goed hun werk deden. Geruststellend.

Vliegexamen

Alweer een unieke ervaring rijker. Ik deed net examen op grote hoogte, in het vliegtuig van Firenze naar Brussel. Ik had een vroege vlucht en moest dus hollen naar de taxi nog voor de opleiding was afgelopen. Het examen was dus voor op het vliegtuig. Dat kon omdat de examinator een paar rijen voor mij op het vliegtuig zat, in economy B-Flex (ik zat in B-light). Twintig ja/neen-vragen. Open boek. Alleen wat onhandig om in boek en notities de détails over het Default Mode Network, de tryptofaandepletietest of de Arterial Spin Labelling terug te vinden (van dat laatste had ik nooit eerder gehoord, en kan ik hier bijgevolg ook verder nix vertellen). Ook nooit eerder een examen gemaakt met de nieuwe van Dinosaur Jr in mijn oren. Benieuwd wat het wordt.

Van de mug en de olifant

Hoeveel tegenslag kan je hebben. Goed, ik heb het niet over lijden, ziekte en de dood, maar over de gewone klotedingen van ’t leven, zoals je auto die het na amper 4 jaar finaal begeeft, op reis in Frankrijk, waar het regent en de ober je een bedorven vis serveert, waarvan de misselijkmakende smaak ’s avonds nog steeds in je mond zit, en waar er in het hele kanton geen vervangwagens beschikbaar zijn en je dus honderden kilometers moet treinen vooraleer je terug thuis bent, en je dus een nieuwe wagen moet kopen, terwijl je net een paar weken geleden je oude (tweede) wagen hebt weggedaan omdat die aan vervanging toe was, waardoor je dus ook niet zo goed weet hoe je binnen enkele dagen op autovakantie naar Italiëland moet vertrekken, terwijl je man zich in het zonovergoten Firenze ergert aan de 26 roodontstoken muggenbeten op zijn kuiten waardoor (hij denkt dat) iedereen in de stad met een boog om ‘m heen loopt en denkt dat ie een vieze ziekte heeft.

Sigur Soundscapes

Voor wie Sigur Ros wel lekker vindt is er vanaf eind juli een nieuw plaatje van de man met het hoge Sigur Ros-stemmetje en de heerlijke gitaar Jonsi. Samen met vriendje Alex brengt hij tussen zijn drukke Sigur Ros-bezigheden Riceboy Sleeps uit. Een eerste voorsmaakje, Boy 1904, kan je zelfs graties binnenhalen door hier te klikken. "Several years in gestation, the Riceboy Sleeps project was first conceived as an outlet for Jonsi and his boyfriend Alex's visual art, resulting in the highly covetable 1,000 limited edition A6 book, printed in Iceland to highly exacting spec. Gallery shows and video installations followed, and with them the creation of the first dream-like soundscapes towards what would become this album." Op het eerste oor doet het meer aan Johan Johannsson denken dan aan zijn eigen band, maar het doet in ieder geval reikhalzend uitkijken naar de rest van de plaat.

Italiaanse Ergernis

Ik weet eigenlijk niet eens zijn naam, en vergeef me dat ik geen moeite doe om ‘m na te gaan. Ik zou toch alleen de eerste letter vermelden, dus wat maakt het uit. Laat ons zeggen: A. Of nee, neem B. B., da’s beter. B. is zo’n type Italiaan met halflang haar, iets te brede bakkebaarden, een te klein ‘postuur’ en vooral een te grote mond. Een veel te grote mond. In een groepje van een tiental collegae was de opdracht een onderzoeksprotocol uit te denken. B. nam de hele tijd het woord en splitste de groep een protocol in de maag, dat net zo realistisch was als het opvangen van een forse wind, gelaten op de campanille di Giotto, in een steriliseerbokaal bovenop de koepel van Brunellesci. Of zoiets. De groep diende te beslissen wie het protocol zou voorstellen. Aan het eind van de discussie stond B. recht, zeggende dat hij er geen bezwaar zou tegen hebben als iemand anders zou presenteren…, daarmee aangevend dat het de natuurlijkheid zelve was dat hij dat zou doen. En hij deed het. Misschien moeten we toch F. kiezen als initiaal. Ja, F., misschien is dat het beste.

In het zweet des...

Ik had het onzalige idee opgevat om de afstand van Santa Maria Novella naar Villa Ulivi te voet af te leggen. Dat was goed geweest, want collega D. had mijn koffers in zijn auto, maar collega T. droeg de hare wel bij zich. De attentheid gebood me om haar koffers het (veel te lange) stuk bergop de Via Bolognese op te trekken. Mijn bleekgrijze t-shirt werd donkergrijs. Villa Finali, waar de cursus doorging en een deel van de deelnemers zouden slapen, is een statig reuzengroot landhuis, eigendom van de Universiteit van Parijs, met (eenpersoons)kamers waar je met gemak een kwart van een Joods ghetto in kunt onderbrengen. Ikzelf sliep, nou ja slapen, in een oude villa even verderop in een piepklein kamertje, net iets groter dan een bed en een ventilator en een muggenstekker. Meer dan dat stond er niet. Jawel, ook een kapstok, want een kast was er niet. De douche was aan de andere kant van de hall, en die deelde ik. Alles voor een niet onaardig supplement voor een ‘single room’. Had me daar net iets anders bij voorgesteld, maar een kniesoor die daar om maalt!

Back to Business

‘Could the passenger of the SN Flight 3137 to Florence, Mr. S., please approach the boarding desk, please’, wordt nadrukkelijk herhaald. Shit! Daar heb je ‘t. Ik dacht al dat die e-tickets, waarbij je thuis je boordpas uit je printer krijgt in plaats van van een mooie check-in-dame, niet te vertrouwen waren. ‘Er was een klein probleem met Uw stoel, meneer S.. Ik had Uw stoel nodig, en ik heb U ge-upgrade naar business.’
‘Daar kan ik onmogelijk bezwaar tegen hebben’, slikte ik de spanning weg. Ik besloot mijn sobere voedingsprincipes van de laatste maanden overboord te gooien en te eten wat de pot schaft. Ik zat nog maar amper in de comfortabele zetel aan het raampje op de eerste rij, of ik werd al een glaasje (geen bekertje, een glas) sap aangeboden. Iedereen die passeerde om zich achter mij in de krappe stoelen te murwen keek me aan met de gedachte dat ik een gearriveerde zakenman was, of een doordeweekse dure cardioloog. Geen mens die dacht, daar zit een shrink! Verse stukjes pompelmoes, een schoteltje met kaas, geitenkaas, gerookte ham en aardbei, alles in porselein, op een netjes gedekt klaptafeltje met een SN-tafelkleedje. Warme broodjes en koffiekoeken naar believen. En Neuhaus voor bij de koffie na. Jammer dat dit me niet op de vlucht naar San Fransisco is overkomen, dan kon ik nu lekker onder de wol in de hemel.

Animoto.com

Animoto.com

Warm labeur

Nog één dagje werken en dan een week 'leren'. Kan je je een betere plaats indenken om ondergedompeld te worden in 'Affective Sciences' dan Firenze? Ik zal wel niet veel van de stad kunnen zien, maar des avonds, als de zon al is gaan liggen en de stad iets aangenamer aanvoelt een glaasje wijn en een pastatje zal toch wel kunnen. Het zal wel moeten!

Vrienden op bezoek

Svefn-g-englar

Mooie oude videoclip van Sigur Ros, met de 'Perlan theatre group', een groep mensen met het syndroom van Down. Ontwapenend.

Nee, niet 80% van alle 'depressies'...

'Verbijsterd las ik over Dr S's wanen inzake de heilzaamheid van ECT...' (Humo 26/3590). Een artikel over ECT is altijd spek voor de bek van de anti-psychiatrie. Het Humo-interview (foto's) zette een vertegenwoordiger van 'slachtoffers van de psychiatrie' (waar halen ze het toch?) aan om een lezersbrief te schrijven die, zoals we dat gewoon zijn, stijf staat van de onwaarheden. 'Het Royal College en Columbia University zeggen dat een mep met een honkbalknuppel zinniger en minder gevaarlijk is dan ECT', beweert de man. Het Royal College in UK verdedigt ECT als een onmisbare behandeling en in UK is ECT onder het toeziend oog van het Royal College meer toegepast dan in de meeste andere landen in Europa. En wat Comlumbia betreft: idem. Er zijn bij mijn weten geen centra waar zo veel ECT wordt toegepast en bestudeerd.

En dat Cerletti op het idee kwam om 'moeilijke patiënten' te behandelen zoals ze varkens slachtten in het slachthuis van Milaan? Niet helemaal correct. Cerletti heeft convulsietherapie niet uitgevonden, dat was Von Meduna in 1934, die door kamfer convulsies uitlokte, omdat hij er van uitging dat convulsies en psychotische symptomen niet samengingen en het ene door het andere zou verdwijnen. Cerletti en Bini kwamen op het idee om die convulsies via een electrische prikkel uit te lokken, wat veel makkelijker bleek. Voor hij de stap durfde zetten deed hij veel dieronderzoek, en één van de observaties was dat runderen voor ze geslacht werden eerst bewusteloos werden gemaakt door een elektrische schok. Als ze na die schok niet werden geslacht, dan stonden ze na een paar seconden terug recht en liepen gewoon verder. Ik vraag me steeds af of die anti-psychiatrie freaks ook heelkundige ingrepen weigeren omdat die artsen tijdens hun opleiding kikkers en konijnen hebben opgengesneden en likkebaarden dachten 'dat willen we ook wel es in een mens doen!'

De briefschrijver roept het Leuvense parket op om 'de zinloze slagen en verwondingen' die ik patiënten toebreng gerechtelijk te vervolgen. Dat spreekt voor zich.

Een andere internet-briefschrijver feliciteert Humo omdat ze er in geslaagd zijn me te laten bekennen dat ECT nog steeds wordt gebruikt terwijl het illegaal is en gebruikt wordt om patiënten die slachtoffer zijn van medische fouten het zwijgen op te leggen (terwijl de meeste ernstig depressieve patiënten zwijgen vóór de behandeling en pas na ECT opnieuw beginnen te praten :)). Nog zo'n redenering: 'er worden nog altijd spierverslappende middelen gegeven. Het feit dat dit nodig is bewijst dat de elektriciteit die door de frotale lob wordt gejaagd nog altijd een beschadigende en gevaarlijke werking heeft.' Welk kruid is opgewassen tegen dit soort redeneringen?

Kritiek ook op de 'uitspraak' dat 'we 80% van de depressies kunnen genezen'. En die kritiek is terecht. Het is dan ook het enige lijntje, de titel, die ik niet voor publicatie te zien kreeg en die geen uitspraak is van mij. Niet 80% van alle depressies (want wat zijn 'depressies') zullen door ECT herstellen, maar 80% van de melanchole depressies. Maar de verhalen van de patiënten die herstellen worden door de anti-psychiatrie dan weer afgedaan als 'leugens' en 'reklame'. Ach, domheid is van alle tijden.

YeahAaiNooww...

Je kent ze wel. Lou en Andy, de onafscheidelijke vrienden uit Little Britain. Ik liep vrijdag met Y. door de stad, en we deden naar goeie gewoonte onze 'little britain'-imitatie, toen Y. plots voor een etalage halt hield en in lachen uitbarstte. Ze wees me een blauw T-shirt waarop onze idolen ons in vol ornaat toekeken. Die konden we toch niet laten liggen!

Psychiatry Kills!

Er werd gisteren stil betoogd aan onze deur, met schreeuwerige slogans tegen de psychiatrie. Begrijpelijk toch dat mensen kwaad worden als ze er van uitgaan dat artsen 12 jaar studeren om mensen te koejoneren en kapot te maken.

Foto: Roger Mortelmans

Gründlichkeit?

Toch even slikken toen we de garage buitenkwamen. Had iemand ons een paar jaar geleden gezegd dat we vandaag zo'n wagen zouden kopen, dan zouden we hartelijk gelachen hebben: 'Zo'n auto?! Da's een kar voor slagers en varkensboeren! We denken er nog niet aan.' En vandaag hebben we 't gedaan. Jawel, 't is een kleintje, maar toch. De naam alleen al. Nu zal ik wel es vaker naar de carwash moeten waar de dame van dienst zich erg uitslooft om de boel proper te houden!

Verkiezingen '09

Nee, toegegeven, ik ken er allemaal nix van. Maar als ik de resultaten van deze verkiezingen zie, dan kan ik toch alleen maar besluiten dat de media de verkiezingen hebben gewonnen. En dat het zogenaamde rechts-nationalistische blok de verkiezingen niet verloren heeft, maar een weg naar regeringsdeelname heeft gevonden.

Some Gigs Are Better Than Others...

Gewoon zonder meer fan-tas-ties! De versie die Morrissey (met zijn 5 in rood T-shirt gehulde vriendjes) van ‘How soon is now’ bracht deed alles wat nadien kwam, jammer genoeg, verbleken. De drumpartij, op een reusachtige gong, en een stroboscopisch verlichte immense grote trom, was een ongekende lust voor oog en oor. Op de achtergrond een matroos met ontblote bast die zijn spieren rolt, een sigaar diep in zijn tronie.
Minder dan 2 uur rijden en je staat midden op het Schouwburgplein in Rotterdam, vlak bij de West-Kruiskade, waar in WATT, een aangename concertzaal, Morrissey’s uitverkochte Years of Refusal-concert doorging. Met de tijd die ons restte konden we nog vlug genieten van een Club De Unie in het gelijknamige café, even verderop: een prachtig stijlicoon van De Stijl uit 1925, en recent gerestaureerd tot een hippe loungetent.

En dan meer dan 100 meter aanschuiven voor de grijpgrage handen van de security. ‘This Charming Man’ en ‘Irish Blood, English Heart’ zette meteen de toon. Strak en goed. Via ‘Black Cloud’ werd al bij het 4de nummer, ‘How Soon Is Now?’ een ongeëvenaarde climax bereikt. De rest was loltrappen met supergoeie nummers, maar haalde niet meer datzelfde hemelse nivo. De voetjes gingen wel nog van de vloer bij ‘Ask’, ‘I'm Throwing My Arms Around Paris’, ‘Girlfriend In A Coma’, ‘When Last I Spoke To Carol’, ‘Something Is Squeezing My Skull’, ‘Some Girls Are Bigger Than Others’ en bij het enige bisnummer ‘First Of The Gang To Die’.

‘Dankuwel!’, zei de bard, ‘I am a man of the world….’ En dat was ook te zien aan de ‘égards’ waarmee La Morrissey werd behandeld. Twee veiligheidsmannen óp het podium, die bij elke beweging die Mozzer naar het publiek maakte mee door de knieën gingen en strak het volk intuurden, alsof ze op zoek waren naar een weerspiegeling van het licht op de loop van een revolver, of een blikje Heineken. Wanneer een paar druppels bier de lucht in vlogen stoof een derde man in zwart het podium op met twee grote witte handdoeken om de grond voor Morrissey’s voeten te drogen, en als de zanger aan een ander overhemd toe was, sprong een security-man met een zaklamp op het podium om de plaats waar hij zijn voeten zette te verlichten. Hij vroeg of we wisten waarom hij in deze zaal speelde, en niet in een grote zaal met rode pluche zetels? ‘Because I am an old hairy rockstar.’ Wat zal hij maandag zeggen tegen het publiek dat in rode pluche zetels in de Elisabethzaal in Antwerpen aandachtig zit te luisteren?

Ach ja, hoe kan ik het vergeten, ik heb nog een drumstick kunnen vangen! Nee, niet te koop. Voor geen geld!

Placebo

Als shrink weten we er alles van. Van placebo. En van 'Meds', natuurlijk, omdat die het gemiddeld iets beter doen dan placebo. Ik moet toegeven dat ik nooit echt wild werd van Placebo, ook al is Brian Molko een lekker wijf. Maar nadat ik 'Battle for the sun' in de Pod heb gezet en een paar keer heb beluisterd, ben ik verkocht. Een schitterende plaat, die me doet overwegen om mijn vege lijf toch binnenkort naar Hasselt-Kievit te slepen! 'Bright Lights' is een steengoed popnummer waarop aardappelen schillen gevaarlijk wordt voor de vingers! Ook 'Julien' doet je, eens je de wat knullige intro voorbij bent, bewegen, en bij 'Speak in Tongues' ga je wat trager rijden zodat je het nummer zeker helemaal kan horen, voor je thuis komt, om lekker aan te schuiven voor een bordje verse dikke aardbeien. Heerlijk toch!

Een mooie zondagochtend!

Er werd aangebeld deze ochtend. Dat gebeurt wel meer, maar deze keer voelde ik dat de bel belangrijk was. Ik deed open. Het was Sarah C. Ik rook nog naar slaap enzovoort, dus ik kuste haar niet. En toch gaf ze me een kado. Een mooi kado dat ze me van haar broer, Randall. C, moest geven. Ik sprong een gat in de lucht en bezeerde mijn hoofd. Het was het prachtboek 'To Do' (Randall. C, Oogachtend). Een boek vol heerlijk smakelijke tekeningen en een heleboel 'to do's', zoals 'hartstochtelijk wachten', 'ademen [als er lucht is]', of '[door een gat kijken]'. Genieten! Dankuwel, R. Er was nog meer! Ook het prachtboek van Geert de Weyer, Loslopend Wild kreeg ik toegestopt. Het is een boek met interviews en tekeningen van Kim Duchateau, Ilah, Pieter De Poortere, Brecht Evens, Randall. C, Serge Baeken, Maarten Vande Wiele, Judith Vanistendael, Conz, Stedho, Jeroen Janssen, Philip Paquet, Olivier Schrauwen, Simon Spruyt. Smullen!!

Remember Spruce.

Ik kwam bij het opruimen het menuutje van Spruce tegen. En om het niet te laten verloren gaan in de grijze vergetelheid van mijn (slecht) geheugen toch even op de blog gooien. Het is trouwens lang geleden dat ik nog een menuutje postte. Voor hen die San Francisco bezoeken en niet meteen weten waar te eten: Spruce is zeer lekker. De website alleen al verraadt de aangename lekkere sfeer. Ik was er op het jaarlijkse Journal of ECT editorial board dinner, en had er ricotta dura, avocado green goddess voor, seared petrale sole, dungeness crab and champagne butter tijdens, en een zalig dessertentrio na. Voila. En nu weer wat strikter toezien op de calorische 'input'.

Stephen, Here I Come....

Stephen Patrick Morrissey, de zalige zagevent, wordt 50 vandaag. Als alles goed is, kan ik toch nog naar zijn concert, binnenkort. In Rotterdam. Joehoew.

Zeeleeuwen en Bruggen in de Mist.

De dag van terugkeer nog vlug een fietstochtje gemaakt, langs 'the Pacific', naar de zeeleeuwpjes gaan kijken, [aan Pier 39, Fisherman's wharf, een plat toeristische trekpleister vol met fastfoodkraampjes, (maar ik was er in de vroege ochtend alleen)] en naar de Golden Gate brug. De zeehondjes waren goed te zien, de brug daarentegen ging helemaal de mist in. Toch tevreden over de foto.

Revolutionary Road ***

Almost there. Je bent al gauw 15 uur onderweg, van San Francisco naar Brussel. Dus tijd zat om een filmpje te bekijken. J. had op de weg heen Revolutionary Road (Sam Mendez, 2008) gezien en vond het een aanrader. Hij heeft gelijk. Revolutionary Road vertelt het verhaal van de Wheelers, Leonardo D. en Kate W., een jong gezinnetje, op zoek/weg naar het geluk. Zij wil wel wat meer van het leven dan een mooi houten huisje op Revolutionary Road, twee kindjes in de ruime tuin, in een lege buurt. En ergens hij ook wel, alleen durft hij de stap niet te zetten. Zij wordt onverwacht zwanger, en de plannen om het in Parijs te wagen worden begraven. En dat betekent het begin van een dramatische afloop. Een erg aangrijpende film over dromen, en het leven dat op de loer ligt als je niet achter die dromen aan durft te gaan. De slotscène is subliem. De vrouw die haar huis aan de Wheelers had verhuurd zit bijna letterlijk de oren van haar man’s kop te zeuren over de prachtige nieuwe bewoners van Revolutionary Road. Hij draait zijn gehoorapparaat lager. Tot hij niets meer hoort.

San Francisco, Gay Capital...

The land of opportunities....

San Francisco Gay Homeless

San Foggy Frisco...

Wat misschien nog het meest kenmerkend is aan San Francisco, naast de steile straten, en de talloze daklozen natuurlijk, zijn de schommelende temperaturen en de plots opkomende mistwolken. Soms lijkt het alsof je op de moors in Dartmoor ronddwaalt, en plots gegrepen wordt door een verblindende mist. Naar de avond toe maakt dat de stad koud, 's ochtends biedt het een prachtig lichtspel en lijkt het alsof de stad heeft vuur gevat. san francisco weather

San Francisco Streetshot